Edit γρήγορα, ρε, τίτλο δεν έβαλα

Ο φόβος τελικά υπάρχει ή είναι μέσα μας;

Γιατί μόνοι φοβόμαστε, ενώ ένας και μόνο ένας άνθρωπος δίπλα μας είναι αρκετός για να νιώσουμε ασφάλεια;

Μήπως η διηνεκής αναζήτηση της ασφάλειας είναι και αυτή που μας περιθωριοποιεί προσδίδοντάς μας το αντίθετο συναίσθημα;

Η ζωή είναι πολύπλοκη και συνάμα τόσο απλή.

Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω αλλά μέσα στο μεγαλείο της, είναι καλύτερα να βλέπουμε τα πράγματα απλά, αλλιώς χάνουμε τη μπάλα.

Δεν ξέρω πια τι να πιστέψω.

Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω αφήσει τον εαυτό μου απροστάτευτο από τους φόβους τον τελευταίο καιρό, και η κατάσταση που επικρατεί στο ευρύτερο περιβάλλον (πολύ ευρύτερο - σε επίπεδο κράτους ένα πράγμα) δε βοηθάει καθόλου.

Θέλω να συνέλθω.

Πρέπει να συνέλθω.

Θα τα καταφέρω.

Δε νομίζω...

Λοιπόν, νυστάζω τόσο, μα τόσο πολύ και το περίεργο είναι ότι πάντα μου έρχεται να γράφω στο βλογ ετούτο μόνο όταν νυστάζω.

Τυχαίο;

Σε ποια επίπεδα ποιότητας κινείσαι;

Είμαι ηλίθια και χαζή.

Τώρα καλά να πάθω.

Όταν είμαστε χαζοί και το ανακαλύπτουμε πονάει.

Συν του ότι όταν το πούμε στους άλλους μας τη λένε και έχουν και δίκιο,

και αισθανόμαστε ακόμα πιο χαζοί.

Το πουλί

Η έλλειψη ύπνου έχει τραγικά αποτελέσματα στη ζωή του ανθρώπου.
Την επόμενη ημέρα, τον καθιστά κοτόπουλο.

Πουλ πουλ πουλ πουλ

Καλό μήνα!

Έχω ένα déjà vu καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Είναι πολύ σπαστικό αυτό το πράγμα. Ανά μισή ώρα μου σκάνε φλασιές. Με αφορμή το ο,τιδήποτε κάνω ή συζητάω σήμερα, συμβαίνει το εξής παράδοξο: σαν κάτι να πάω να θυμηθώ, σαν μια φευγαλέα εικόνα, ένα κάτι τις και αμέσως φεύγει. Και μένω με την απορία.

Μου έχει ξανασυμβεί αυτό κατά καιρούς.

Θα πέσω να κοιμηθώ.

Αν συνεχιστεί και αύριο, το πιθανότερο είναι ότι αρχίζω και μουρλαίνομαι.

Ένα λουλουδάκι μέσα στο μίζερο αστικό τοπίο.

Ξυπνάς νωρίς νωρίς για να προλάβεις.

Κάνεις ένα μπάνιο και φεύγεις.

Παίρνεις το λεωφορείο -το οποίο είναι τίγκα στον κόσμο- για να πας στα κεπ.

Έχουν κλείσει την Κάνιγγος.

Δεν πτοείσαι όμως γιατί τα κεπ είναι κοντά.

Πας στα κεπ και τους έχουν απολύσει όλους και δουλεύουν μόνο τρία άτομα και κάνεις τρία χρόνια να τελειώσεις τρεις επικυρώσεις.

Δεν πτοείσαι όμως γιατί έχει περάσει μόνο μία ώρα από την αρχή και το εισιτήριο σε καλύπτει για άλλη μισή ώρα.

Πας πάνω στην Ακαδημίας, αφού έχεις ήδη ψάξει στο ίντερνετ ότι τα σωστά λεωφορεία είναι δύο και θα κατέβεις σε συγκεκριμένη στάση.

Περνάει το ένα από τα δύο -το οποίο είναι τίγκα στον κόσμο- και το παίρνεις και κατεβαίνεις στη σωστή στάση.

Έλα όμως που ανακαλύπτεις ότι αυτή τελικά δεν είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι, αν και φαινομενικά και βάσει λογικής θα έπρεπε να είναι.

Απλώς του άλλου λεωφορείου η στάση είναι πιο κοντά.

Δεν πτοείσαι όμως γιατί έχεις συνηθίσει το περπάτημα και αποφασίζεις να διασχίσεις όλα τα βουνά και τα λαγκάδια.

Δεν καταλαβαίνεις όμως πού είσαι ακριβώς και παίρνεις μια τηλεφωνική επιβεβαίωση από το αδελφάκι σου.

Και βρίσκεις τελικά το μέρος

το οποίο όμως δεν είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι, αν και φαινομενικά και βάσει λογικής θα έπρεπε να είναι.

Και κοιτάς σα χαμένη

και ξαναπαίρνεις τηλέφωνο το αδελφάκι

και τσουπ!

να τος.

ο όμορφος οδηγός λεωφορείου σου την πέφτει.

και σου λέει ένα σωρό αρλούμπες για να περάσει το δεκάλεπτο μέχρι να ξεκινήσει από την αφετηρία.

Εσύ τις ακούς και χαζογελάς αλλά κατά βάθος δεν πιάνουν αυτά σε τα μας

και σε ξεκινάει το λοιπόν ο οδηγός και σε παίρνει και σένα και σε πάει στην επόμενη στάση που είναι (επιτέλους) η σωστή

και πριν σε αφήσει

σου ζητάει το τηλέφωνό σου για να πάτε για ένα καφεδάκι

και εσύ αρνείσαι, και ευχαριστείς με πολύ ευγενικό τρόπο για την πρόθεσή του να σε βοηθήσει να βρεις το μέρος που έψαχνες.

και η ζωή κυλάει

και κάνεις τη δουλειά σου

και παίρνεις το έτερο λεωφορείο -το οποίο είναι τίγκα στον κόσμο- και επιστρέφεις μετά από μιάμιση ώρα σπίτι σου.

Τέλος.

Δε μου έχει μείνει ίχνος αισιοδοξίας.

Ας με βοηθήσει κάποιος.

Έχω νερό!!! Είχα από την εποχή του ΟΤΕ να πάρω μπουκαλάκι.

Είμαι πλούσια.

Έχω τον αστείρευτο πλούτο.

Εκατομμύρια.

Δισεκατομμύρια.

Και δεν κάνω πλάκα.

Η οικογένειά μου.

Οι άνθρωποι που είναι κοντά μου και με αγαπάνε.

Αυτοί είναι τα εκατομμύριά μου.

Αχ! με συγκίνησαν πάλι.

Πεινάω αλλά δεν ξέρω αν έχει μόλικς

Κι όμως, η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας.

Αν εκπέμψεις θετικότητα, θετικότητα θα λάβεις.

Αν εκπέμψεις μιζέρια, η αποστροφή θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς των άλλων προς εσένα.

Μακριά από τη μιζέρια, παιδιά.

Μακριά.

Θέλει κυνήγι η ευτυχία.

Νιώστε την.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος.

Παλιά ήξερες γραφομηχανή και όλοι σε παρακαλούσαν να πας σε αυτούς να δουλέψεις.

Συν τοις άλλοις, όσοι γνώριζαν γραφομηχανή, το απέκρυπταν όταν ήταν να εκτελέσουν τη στρατιωτική τους θητεία, για να μην τους δώσουν ανώτερες θέσεις και πήξουν.

Τώρα οι εργοδότες ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν τι ζητάνε.

Τα σκέφτηκα και μελαγχόλησα πάλι.

Σιχτίρ.

Είναι πολλά 250 ευρώ;

Και αν ναι, τι να κάνω για να τα αποκτήσω;

Είναι και αυτό το κακό που έχω, αν μου μπει η ιδέα να πάρω κάτι, θέλω το καλύτερο.

Αν μου κάνει δώρο την κλειδαριά, όλο και κάτι γίνεται.

Αχ! Καταραμένη φτώχεια.

Edit 24/4/2010: Τελικά 280 χωρίς την κλειδαριά :P

Ψέμα.

Νέα εποχή αρχίζει.

Προοπτικές; Ευοίωνες; Δυσοίωνες; Κανείς δεν ξέρει.

Το θέμα είναι να ΖΕΙΣ. Με κάθε έννοια του όρου.

Να ανοίξει λίγο ακόμα ο καιρός και πολύ όμορφα πράγματα θα γίνουν.

Νταχτιρντί και κουβερλί

Τόση νύστα κι όμως τόση αντίρρηση στο να πέσω για ύπνο.

Το λιώσιμο στο pc συνεχίζει ακάθεκτο.

Μία απόφαση είναι βέβαια, αν την πάρω, τόσο το καλύτερο.

Τα κορμιά και τα μαχαίρια

Κάτι που ανοίγει ο καιρός, κάτι που μου περνάει το κρύωμα, μια νότα αισιοδοξίας πλανάται στον αέρα, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των ειδικών.

Κι όμως.

Απολύομαι από τη δουλειά.

Δεν υπάρχει προοπτική άμεσα να βρω κάτι άλλο.

Δεν έχω αποθέματα λίπους πάνω μου ώστε να ζήσω χωρίς τροφή για αρκετό ακόμη χρονικό διάστημα.

Κρίση. Με πιάνει κρίση.

Κι όμως.

Τι ωραία που μυρίζουν τα ανθάκια της νεραντζιάς στο δρόμο.

Τι ωραίο που είναι το τζην μου το μπουφανάκι το σκούρο που ήταν πανάκριβο αλλά εγώ το πήρα πριν από 7 χρόνια στις εκπτώσεις από 90 ευρώ 30 και έχει βγει τέλειο λέμε.

Τι ωραία που υπάρχει λεωφορείο εδώ απέξω που σε πάει κατευθείαν στο Μοναστηράκι.

Κι όμως.

Να ξεκινήσω επιτέλους μαθήματα για μηχανάκι ή θα τελειώσει νωρίτερα το αποθεματικό;

Να βρω κανέναν να τον εκμεταλλευτώ ώστε να γίνω μάνα (μιας και πλησιάζει η κρίσιμη ηλικία) και μετά να τον πετάξω σαν στυμμένη λεμονόκουπα;

Ρε σε λίγο δεν θα έχουμε να φάμε σε λέωωωωωωωωωωωωωωωω. Σύνελθε.

Κρίση. Με πιάνει κρίση.

Κι όμως.

Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι:

Τι ωραίος που είναι ο καλοκαιρινός ο ήλιος.

Τέλος.

Αγώνας δρόμου

Τρέχουν οι μύτες μου.

Και οι τέσσερις.

Διαγωνίζονται ποια θα φτάσει πρώτη.

Κάθε μία με δύο ώρες ξυπνούσα για να φυσήξω.

Σύνολο τουλάχιστον 6 φορές. Το μέτρησα από τα χαρτομάντηλα.

Πόσο χαζός μπορεί να είναι ένας που δεν κρυώνει στη Γερμανία με τον ψόφο και κρυώνει εδώ με τους 23 βαθμούς; Πόσο;

Το δίλημμα

Να φάει κανείς ή να μη φάει;

Ιδού η απορία.

Εγώ πάντως πείνασα και λέω να φάω.

Δεν πουλάμε, χαρίζουμε

Θέλω και γω να μου χαρίσουν κάτι.

Χαρίστε μου κάτι βρε.

Όχι τη χαριστική βολή.

Δωράκι θέλω.

Βιβλίο μαγειρικής

Το καλύτερο βιβλίο συνταγών αυτή την εποχή.

Ίσως εκείνο που ζητάς, εγώ να μην το έχω, κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες, εγώ πολύ ν' απέχω.

Να βρει κανείς δουλειά ή να μη βρει;

Ιδού η απορία.

Και αν βρει, τι δουλειά να βρει;

Ιδού η δεύτερη απορία.

Υπάρχει περιθώριο επιλογής ή να πάει κάπου όπου ζητάνε θύματα και όχι εργαζόμενους και να είναι και ευχαριστημένος;

Ιδού η τρίτη και φαρμακερή απορία.

Δίψασα.

3 ώρες από Βερολίνο για Αθήνα.

3 ώρες από το αεροδρόμιο μέχρι το σπίτι.

Πόση χιλιομετρική διαφορά να έχουν;

Δε βαριέσαι.