Ας με βοηθήσει κάποιος.
28.4.10
20.4.10
Έχω νερό!!! Είχα από την εποχή του ΟΤΕ να πάρω μπουκαλάκι.
20.4.10
1
Είμαι πλούσια.
Έχω τον αστείρευτο πλούτο.
Εκατομμύρια.
Δισεκατομμύρια.
Και δεν κάνω πλάκα.
Η οικογένειά μου.
Οι άνθρωποι που είναι κοντά μου και με αγαπάνε.
Αυτοί είναι τα εκατομμύριά μου.
Αχ! με συγκίνησαν πάλι.
18.4.10
Πεινάω αλλά δεν ξέρω αν έχει μόλικς
18.4.10
2
Κι όμως, η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας.
Αν εκπέμψεις θετικότητα, θετικότητα θα λάβεις.
Αν εκπέμψεις μιζέρια, η αποστροφή θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς των άλλων προς εσένα.
Μακριά από τη μιζέρια, παιδιά.
Μακριά.
Θέλει κυνήγι η ευτυχία.
Νιώστε την.
13.4.10
Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος.
13.4.10
1
Παλιά ήξερες γραφομηχανή και όλοι σε παρακαλούσαν να πας σε αυτούς να δουλέψεις.
Συν τοις άλλοις, όσοι γνώριζαν γραφομηχανή, το απέκρυπταν όταν ήταν να εκτελέσουν τη στρατιωτική τους θητεία, για να μην τους δώσουν ανώτερες θέσεις και πήξουν.
Τώρα οι εργοδότες ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν τι ζητάνε.
Τα σκέφτηκα και μελαγχόλησα πάλι.
Σιχτίρ.
7.4.10
Είναι πολλά 250 ευρώ;
7.4.10
3
Και αν ναι, τι να κάνω για να τα αποκτήσω;
Είναι και αυτό το κακό που έχω, αν μου μπει η ιδέα να πάρω κάτι, θέλω το καλύτερο.
Αν μου κάνει δώρο την κλειδαριά, όλο και κάτι γίνεται.
Αχ! Καταραμένη φτώχεια.
Edit 24/4/2010: Τελικά 280 χωρίς την κλειδαριά :P
1.4.10
Ψέμα.
1.4.10
1
Νέα εποχή αρχίζει.
Προοπτικές; Ευοίωνες; Δυσοίωνες; Κανείς δεν ξέρει.
Το θέμα είναι να ΖΕΙΣ. Με κάθε έννοια του όρου.
Να ανοίξει λίγο ακόμα ο καιρός και πολύ όμορφα πράγματα θα γίνουν.
31.3.10
Νταχτιρντί και κουβερλί
31.3.10
0
Τόση νύστα κι όμως τόση αντίρρηση στο να πέσω για ύπνο.
Το λιώσιμο στο pc συνεχίζει ακάθεκτο.
Μία απόφαση είναι βέβαια, αν την πάρω, τόσο το καλύτερο.
28.3.10
Τα κορμιά και τα μαχαίρια
28.3.10
1
Κάτι που ανοίγει ο καιρός, κάτι που μου περνάει το κρύωμα, μια νότα αισιοδοξίας πλανάται στον αέρα, παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των ειδικών.
Κι όμως.
Απολύομαι από τη δουλειά.
Δεν υπάρχει προοπτική άμεσα να βρω κάτι άλλο.
Δεν έχω αποθέματα λίπους πάνω μου ώστε να ζήσω χωρίς τροφή για αρκετό ακόμη χρονικό διάστημα.
Κρίση. Με πιάνει κρίση.
Κι όμως.
Τι ωραία που μυρίζουν τα ανθάκια της νεραντζιάς στο δρόμο.
Τι ωραίο που είναι το τζην μου το μπουφανάκι το σκούρο που ήταν πανάκριβο αλλά εγώ το πήρα πριν από 7 χρόνια στις εκπτώσεις από 90 ευρώ 30 και έχει βγει τέλειο λέμε.
Τι ωραία που υπάρχει λεωφορείο εδώ απέξω που σε πάει κατευθείαν στο Μοναστηράκι.
Κι όμως.
Να ξεκινήσω επιτέλους μαθήματα για μηχανάκι ή θα τελειώσει νωρίτερα το αποθεματικό;
Να βρω κανέναν να τον εκμεταλλευτώ ώστε να γίνω μάνα (μιας και πλησιάζει η κρίσιμη ηλικία) και μετά να τον πετάξω σαν στυμμένη λεμονόκουπα;
Ρε σε λίγο δεν θα έχουμε να φάμε σε λέωωωωωωωωωωωωωωωω. Σύνελθε.
Κρίση. Με πιάνει κρίση.
Κι όμως.
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι:
Τι ωραίος που είναι ο καλοκαιρινός ο ήλιος.
Τέλος.
22.3.10
Αγώνας δρόμου
22.3.10
0
Τρέχουν οι μύτες μου.
Και οι τέσσερις.
Διαγωνίζονται ποια θα φτάσει πρώτη.
Κάθε μία με δύο ώρες ξυπνούσα για να φυσήξω.
Σύνολο τουλάχιστον 6 φορές. Το μέτρησα από τα χαρτομάντηλα.
Πόσο χαζός μπορεί να είναι ένας που δεν κρυώνει στη Γερμανία με τον ψόφο και κρυώνει εδώ με τους 23 βαθμούς; Πόσο;
17.3.10
11.3.10
Δεν πουλάμε, χαρίζουμε
11.3.10
3
Θέλω και γω να μου χαρίσουν κάτι.
Χαρίστε μου κάτι βρε.
Όχι τη χαριστική βολή.
Δωράκι θέλω.
10.3.10
Ίσως εκείνο που ζητάς, εγώ να μην το έχω, κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες, εγώ πολύ ν' απέχω.
10.3.10
3
Να βρει κανείς δουλειά ή να μη βρει;
Ιδού η απορία.
Και αν βρει, τι δουλειά να βρει;
Ιδού η δεύτερη απορία.
Υπάρχει περιθώριο επιλογής ή να πάει κάπου όπου ζητάνε θύματα και όχι εργαζόμενους και να είναι και ευχαριστημένος;
Ιδού η τρίτη και φαρμακερή απορία.
4.3.10
Δίψασα.
4.3.10
0
3 ώρες από Βερολίνο για Αθήνα.
3 ώρες από το αεροδρόμιο μέχρι το σπίτι.
Πόση χιλιομετρική διαφορά να έχουν;
Δε βαριέσαι.
22.2.10
Προκατειλημμένοι κάφροι σεξιστές με παρωπίδες
22.2.10
3
Τι ωραία που ήταν στο πανεπιστήμιο...
Τώρα έχουμε μπει στα σκατά.
Το δύσκολο είναι να παραδεχτούμε το γεγονός ότι αυτό θα διαρκέσει για πάντα.
Δε θέλω να το πιστέψω με τίποτα.
Θέλω να μείνω για πάντα στο πανεπιστήμιο με όλα τα αγαπημένα μου φιλαράκια.
Ας με σώσει κάποιος από την πραγματικότητα plz.
13.2.10
Oh rLY??
13.2.10
2
Έχω βαρεθεί πλέον αυτή τη συζήτηση.
-Πόσων χρονών είσαι;
-28.
-Αλήθεια; Δε σου φαίνεται!
Ε ναι λοιπόν, φαίνεται. Και πάψε ρε φιλαράκι επιτέλους να μου χρυσώνεις το χάπι.
7.2.10
Βαριέμαι
7.2.10
3
Γράψτε βρε κανα καινούριο ποστ εσείς που σας παρακολουθούμε, να έχουμε κάτι να διαβάζουμε. Άντε να σας δω. Σβέλτα.
5.2.10
Βουρ!
5.2.10
1
Καλέ από πότε έχω να γράψω;
Ευτυχώς που κοίταζα τα blogs των άλλων και το ανακάλυψα.
Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω.
Η ζωή είναι μια ατέλειωτη καταπίεση.
Σε δύο μηνάκια (και βγάλε) θα με φύγουν από τη δουλίτσα μουυυυυ και θα πέσει πείνααααααα σνιφ κλαψ λυγμ ωιμέ. Παρόλα αυτά εγώ θα αντισταθώ σθεναρά στο σάπιο κατεστημένο και θα ψάξω για άλλη δουλίτσα ωλαρία ωλαρά.
Εκτός αυτού, στο Βερολίνο η θερμοκρασία επιμένει να βρίσκεται στο -6 και δε λέει να ανέβει.
Θα μπορούσα να κάθομαι ώρες εδώ να γράφω για να έχω δικαιολογία να μη μαζέψω το αχούρι μου, αλλά δεν πάει άλλο η κατάσταση γιατί ήδη τα βουνά από αντικείμενα έχουν κατακλύσει όλα τα ελεύθερα οριζόντια επίπεδα και σιγά σιγά πάνε βουρ προς τα κατακόρυφα.
Οπότε ήρθε η στιγμή να λάβουμε θέσεις για δράση.
Εμπρός λοιπόν καλό μου μαζευτήρι. Κάνε ένα φσουτ και μάζεψέ τα όλα στο δωμάτιο!
2.2.10
ΔΙΨΑ
2.2.10
2
Για να ξεδιψάσω, πρέπει να πάω να βάλω νερό.
Για να πάω να βάλω νερό, πρέπει να πάω μέσα.
Για να πάω μέσα, πρέπει πρώτα να σηκωθώ από εδώ.
Ωιμέ! τι είναι αυτό που μας βρήκε απογευματιάτικα.
31.1.10
Και μετά το καθισιό, τι;
31.1.10
5
Πόσο, μα πόσο βαριέμαι να γράφω στο blog. Κι όμως, δεν θα έπρεπε να βαριέμαι γιατί είναι όμορφο να καταθέτεις στο (ηλεκτρονικό) χαρτί τα εσώψυχά σου.
Σήμερα, λοιπόν, ήταν μία πάρα πολύ χαρούμενη μέρα.
Ξύπνησα νωρίς όπως όλο αυτό το τετραήμερο και πήγα με χαρά και κέφι στη δουλειά μου.
Έφαγα και ένα τοστ πριν την έναρξη της βάρδιας και ήρθα στα ίσα μου.
Όταν μία μέρα ξεκινάει όμορφα, όμορφα συνεχίζεται.
Έτσι κι έγινε.
Ήμασταν τόσα παιδάκια με τόση χαρά και τόσο κέφι σε αυτή τη γεμάτη φως και ενέργεια αίθουσα του ΟΤΕ και είχε πολύ γέλιο η κατάσταση.
Τώρα είμαι σπίτι και είμαι κοτόπουλο.
Αρνούμαι όμως να κοιμηθώ γιατί βαριέμαι να περπατήσω μισό ολόκληρο μέτρο για να φτάσω μέχρι το κρεβάτι.
Συνεπώς θα κάτσω εδώ στο πισί και θα δω λοβ μπάιτς.
Ο πολιτισμός έχει εξαφανιστεί πλέον από το λεξιλόγιο αλλά και από τον τρόπο ζωής μου.
Παράξενο.
Καιρός να δραστηριοποιούμαστε σιγά σιγά.
Αλλά με τι;
Ιδού η απορία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
